تبلیغات
یقین - خون خدا


امروز :
یقین
بهترین چیز برای قلب
«زندگی بجز دینداری نیست و مرگ جز با از دست دادن یقین»

بازدید : مرتبه
تاریخ : دوشنبه 21 آذر 1390

معناى «ثارالله» چیست؟ آیا اطلاق این كلمه به امام حسین علیه السلام، ریشه قرآنى و روایى دارد؟

«ثار» از ریشه «ثَأر» و «ثُؤرة» به معناى انتقام و خونخواهى و نیز به معناى خون آمده است.

1. براى «ثارالله» معانى و وجوه مختلفى ذكر شده كه هر یك تفسیر خاص خود را مى‏طلبد. در مجموع به این

معنا است كه:

خداوند، ولىّ دم آن حضرت است و خود او خون آن بزرگوار را از دشمنانش طلب مى‏كند؛ چرا كه ریختن خون سیدالشهدا در كربلا، تجاوز به حریم و حرمت الهى و طرف شدن با خداوند است. به طور كلى از آن جهت كه اهل بیت علیه السلام «آل الله» هستند، شهادت این امامان، ریخته شدن خونِ متعلق به خداوند است.

اگر چه این واژه در قرآن نیامده است؛ لیكن مى‏توان آن را با آیات قرآنى این گونه توجیه نمود. خداوند مى‏فرماید: «من قتل مظلومًا فقد جعلنا لولیه‏سلطَنًا»؛ « سوره اسراء ، آیه 33» .«آن كس كه مظلوم كشته شده، براى ولى‏اش سلطه (و حق قصاص) قرار دادیم».

هر كسى (صرف نظر از مسلك و مذهبش)، اگر مظلومانه كشته شود، اولیاى دم او، حق خون‏خواهى دارند و از آنجا كه اهل بیت علیه السلام - به ویژه امام حسین علیه السلام - مظلومانه و در راه ایمان و حق و خداوند كشته شده‏اند و جان به جان آفرین تسلیم كرده‏اند، در واقع «ولىّ دم» و خونخواه آنان، خود خداوند است.

بنابراین «ثارالله» به این معنا است كه خون بهاى امام حسین علیه السلام، متعلق به خدا است و او كسى است كه خون بهاى امام حسین علیه السلام را خواهد گرفت. این واژه حاكى از شدت همبستگى و پیوند سیدالشهدا علیه السلام با خداوند است كه شهادتش همچون ریخته شدن خونى از قبیله خدا مى‏ماند كه جز با انتقام‏گیرى و خون‏خواهى خدا، تقاص نخواهد شد.

خون خدا

2. اگر «ثار» به معناى خون باشد، قطعاً مراد از «ثارالله» معناى حقیقى نیست؛ بلكه یك نوع تشبیه، كنایه و مجاز است. چون مسلّم است كه خدا موجودى مادى نیست تا داراى جسم و خون باشد؛ پس این تعبیر از باب تشبیه معقول به محسوس است؛ یعنى، همان گونه كه نقش خون در بدن آدمى نقش حیاتى است، وجود مقدس امام حسین علیه السلام نسبت به دین خدا چنین نقشى دارد و احیاى اسلام با نهضت عاشورا بوده است.

 

3. شاید بتوان در این باره با نگاه عرفانى مستند به روایات نیز به نتیجه‏اى نورانى دست یافت. از امام على علیه السلام نیز به «اسدالله الغالب» و «یدالله» تعبیر شده است و در حدیث «قرب نوافل» از پیامبر صلی الله علیه و آله روایت شده است كه خداوند فرمود:

«بنده من به چیزى دوست داشتنى تر از واجبات، نزد من اظهار دوستى نمى‏كند و همانا او با نوافل نیز به سوى من اظهار دوستى مى‏كند. آن گاه كه او را دوست بدارم گوش او مى‏شوم كه با آن مى‏شنود و دیده او مى‏شوم كه با آن مى‏بیند و زبان او مى‏شوم كه با آن سخن مى‏گوید و دست او مى‏شوم كه با آن ضربه مى‏زند و پاى او مى‏شوم كه با آن راه مى‏رود. اگر به درگاه من دعا كند، او را دوست خواهم داشت و اگر از من درخواست كند به او عطا مى كنم». «محاسن برقى، ج 1، ص 291».

از این روایت به خوبى آشكار مى‏شود كه اولیاى خداوند، «خلیفه» او بر روى زمین و مظهر افعال الهى‏اند. خداوند جسم نیست، اما آنچه را كه اراده مى‏كند انجام بدهد، از طریق دست اولیاى خود به ظهور مى‏رساند و كمكى را كه مى‏خواهد به سوى بنده‏اى بفرستد، با پاى اولیاى خود مى‏رساند. و خونى را كه مى‏خواهد از سوى خود براى احیاى دین خودش ریخته شود، از طریق شهادت اولیاى خودش ظاهر مى‏سازد. از این رو همان طور كه دست امام على علیه السلام دست قدرت خدا و «یدالله» است؛ خون امام حسین علیه السلام نیز خون خدا و «ثارالله» است.

از این رو در زیارت عاشورا مى‏خوانیم: «السلام علیك یا ثار الله  و ابن ثاره‏والو تر  الموتور»؛ «سلام بر تو اى خون خدا و فرزند خون او! سلام بر تو اى یگانه دوران!» همان گونه كه مرحوم ابن قولویه در زیارت هفدهم و بیست و سوم امام حسین علیه السلام این فقره را نقل مى‏كند: «و انك ثار الله فى الأرض و الدم الذى‏ لا یدرك ثاره أحد من أهل الأرض و لا یدركه الا الله وحده»؛ «ترجمه كامل الزیارات، ص 683، زیارت 16».

همان گونه كه نقش خون در بدن آدمى نقش حیاتى است و بود و نبودش، مرگ و زندگى او را رقم مى‏زند، وجود مقدّس امام على و امام حسین علیه السلام نزد خدا و در دین او چنین نقشى دارند كه اگر آن حضرت نبود، اسلام نبود و اگر حسین علیه السلام نبود، اسلام و تشیّع نبود.




طبقه بندی: اعتقادی،  اجتماعی، 
ارسال توسط محمدمهدی
صفحات جانبی
آرشیو مطالب
حدیث روز
اوقات شرعی
وضعیت هوا
Translat

خرید شارژ

ابزار وبمستر

عکس

تفریح و سرگرمی

دانلود

قالب وبلاگ

فروشگاه اینترنتی ایران آرنا